HET BLAUWE PARADIJS, DE WITTE HEMEL

Dat blauwe paradijs, dat weten jullie dus al, maar die witte hemel is – ook voor ons – een verrassing. We zijn hier namelijk in de hemel voor asperge-liefhebbers beland en laten wij daar nou bij horen! Onafzienbare velden asperges, stalletjes op elke straathoek en veel, heel veel asperge-stekers, die met touringcars naar hun velden gebracht worden. Daar rijden dan weer kleinere (bestel)busjes af en aan om de oogst voor verdere verwerking naar een megagrote loods te brengen, waar vandaan op gezette tijden karren vol aspergeschillen naar ons onbekende verten vertrekken.

De aspergevelden met hun blauwe afdekplastic lijken op meren, waar wij tussendoor fietsen, heel bijzonder…

Ook bijzonder zijn de Slavische namen van de dorpjes waar wij doorheen trappen: Grabow, Mötzow, Bützow, Brielow en Tieckow, om er maar een paar te noemen. Bovendien vinden we in Brandenburg een nagebouwd Slavisch Dorp en dan vraag je je toch af, waar dat allemaal vandaan komt.

De namen van de dorpjes zijn te danken aan een Slavische bevolkingsgroep, die zich al in de vroege middeleeuwen hier vestigde. Nu leeft in dit gebied nog een West-Slavische minderheid, de Sorben en zij spreken naast het Duits hun eigen Slavische taal, het Sorbisch.

We fietsen van Plaue langs de Havel naar Pritzerbe, een niet erg inspirerende tocht langs een vrij drukke weg. De terugtocht leggen we in een recordtijd af en dat is te danken aan de wel bijzonder dreigende luchten die ons tegemoet komen. Eenmaal hijgend, veilig en droog terug op de Knipmes kunnen we concluderen dat de dreiging overgewaaid en verdwenen is!

Zaterdag mag Dorus nog even zwemmen in de Plauer See, ontbijten we feestelijk met verse broodjes en aardbeien (mede ter ere van Marjon´s verjaardag!) en dan gooien we los en zetten koers naar waar voor ons de Havel begint, om over dat meestal smalle en kronkelige water naar Brandenburg te koersen. We tanken water in Brandenburg aan een steigertje bij het Slavisch Dorp en maken een privé-rondvaart door de stad.

Niet alleen omdat dat leuk is, maar ook om een zo voordelig mogelijk overnachtingsplekje te vinden, want die prijzen verschillen hier nogal! Dàt loont zich want eenmaal door het stadssluisje van Brandenburg vinden we een gratis steiger op een mooi plekje vlakbij het oude stadscentrum!

Zondag tijd om Brandenburg te ontdekken. Een stad met vele gezichten, modern, stads en druk in het centrum, dorps en rustig in de wijken daaromheen

en dat alles gelardeerd met fraaie parken en heel veel groen langs de nog grotendeels intact zijnde oude stadsmuren en –torens.

Maandag een dagje fietsen door de eerder genoemde ’Slavische’ dorpjes rondom de Beetzsee – de Ooievaarsroute volgens de VVV. Een ooievaar hebben wij niet kunnen ontdekken, maar desondanks zeker de moeite waard door de lieflijke fietspaadjes en fraaie vergezichten.

Het idee van de fietsroutes zoals wij die kennen en zoals we die ooit hier langs de Weser maakten, moeten we in deze contreien kennelijk maar loslaten want èn kaarten èn bewegwijzering stellen ons vaak voor raadsels. We voelen ons dan wel hele Pieten als meestal blijkt dat we toch op de goede route zitten! Dinsdag verlaten we Brandenburg en varen over een smalle, kronkelige Havel naar de Trebelsee, waar we bij Ketzin een mooi plekje vinden.

Een plekje met hindernissen zal blijken want als er wederom slecht weer dreigt met harde wind als voorbode, komt er een gastenboot aan waarvoor wij opzij moeten omdat anders de gasten niet van boord kunnen. Gelukkig is het even wat rustiger want de boxen liggen niet bepaald gunstig met dit windje en bovendien zijn de mensen op dat schip verre van vriendelijk. De volgende ochtend vertrekt de Anna uit Berlijn in alle vroegte, maar we blijven hem maar horen en als we eens even gaan kijken, blijkt hij vastgelopen op een ondiepte. Hulp is al onderweg dus we voelen ons vrij om het hele gebeuren rustig af te wachten. Een officiële werkboot ligt al te wachten op een teken om te hulp te schieten, maar men wil het liever met collega´s op zien te lossen - je van een ondiepte af laten trekken kost niet weinig.

Het lukt op de lange duur, maar niet nadat er een lijn tijdens het trekken geknapt is en dan zien we maar weer eens dat je in dergelijke gevallen niet voorzichtig genoeg kunt zijn! Gelukkig waren deze mensen dat en stonden ze tijdens het trekken op veilige afstand van de treklijn. Als het circus afgelopen en ieder zijns weegs is gegaan, wandelen wij langs de Havel naar Paretz, een lieflijk dorpje met een wonderschoon kerkje.

´s Avonds steekt de wind weer op en komt er een waterhut, die je hier bij de vleet ziet ronddobberen, veel te hard op de box naast ons aanvaren. Die dingen zijn ware windvangers en hij komt vol op de kont van de Vader Knipmes aan. Met man en macht kan de schade beperkt worden tot een paar schrapjes. De opvarenden blijken vriendelijke jongens die eenmaal van de schrik bekomen hun excuses komen aanbieden en informeren wat de schade is.

Het is al goed, kan gebeuren en het viel gelukkig allemaal mee…

Donderdag vertrekken we naar Werder, een lieflijk stadje waarvan de Altstadt op een eiland in de Havel ligt. De voornaamste middelen van levensonderhoud op het eiland zijn (en waren) de fruitteelt en de visvangst en –rokerij.

Van het fruit wordt jam, sap, wijn en bier gemaakt en dat alles is tegenwoordig via het toerisme nog een belangrijke bron van inkomsten.

Volgens onze informatie moet het zeer de moeite waard zijn om van hieruit een fietstochtje langs Glindow- en Schwielowsee te maken en dat laten we ons geen twee keer zeggen: geen woord teveel, het is fantastisch, onvervalst Ollie B-landschap met droomhuizen aan het water te kust en te keur.

Vanochtend hebben we afscheid van onze buren en van de super relaxte havenmeester van Werder genomen. We zijn klaar voor de laatste kilometers naar Potsdam en Berlijn, maar dat bewaren we voor de volgende keer….

RIJKELIJK BELOOND

dat is onze nieuwsgierigheid! Onder een Sicherheitstor door verlaten we Haldensleben.

Omdat het Mittellandkanaal nogal eens boven landniveau ligt, zijn op regelmatige afstanden van deze veiligheidsdeuren aangebracht. Bij een dijkdoorbraak zou het hele kanaal leeglopen en een vloedgolf in het dal kunnen ontstaan. Als er nu gevaar dreigt (of als aan een bepaald stuk van het kanaal gewerkt moet worden) sluit men de waterkering door middel van de sluisdeur. Tussen sluis Sülfeld en sluis Hohenwarthe zijn we op het hoogste niveau van het kanaal en dat is altijd een zorgwekkend gedeelte. Immers zou men niks doen, zou dit stuk (pand, noemen de geleerden dat) al snel leeggelopen zijn omdat er immers aan beide kanten water verdwijnt. Hier hebben ze dat opgelost met spaarbekkens, waarin het water steeds opgevangen wordt als er schepen naar beneden gaan en weer gebruikt om scheepvaart omhoog te helpen, ingenieus en efficient.

Wij vinden een aanlegplaats voor het oude hefwerk Rothensee, een grote bak, waar schepen vroeger in vaarden en de hele bak zakte dan naar een lager niveau - van de Elbe in dit geval.

Een indrukwekkend bouwwerk dat niet meer gebruikt wordt (er is een minstens zo indrukwekkende sluis voor in de plaats gekomen) maar bewaard wordt als monument. Uiteraard bekijken we een en ander uitgebreid en daarna wandelen we over het Elbe-aquaduct, een megaproject dat na de eenwording gebouwd werd om de scheepvaart van oost naar west te bevorderen. Het uitzicht over het stroomdal van de Elbe is al indrukwekkend, eenmaal onder het bouwwerk doorgelopen krijgen we echt een indruk van de enormiteit van dit karwei…

De volgende dag willen we langs de Elbe naar Maagdenburg fietsen, een prachtige tocht van dik 20 kilometer alleen maar fietspad. We passeren eeuwenoude bomen, uitgestrekte graslanden en genieten van de ontelbare gele kwikstaartjes die hier kennelijk voorkomen. Aan de oever van de Elbe drinken we koffie – voorzieningen zijn hier ruim voorhanden inclusief schuilhutjes, dat kom je in Nederland maar zelden tegen terwijl het daar toch niet zelden regent!

Aan de stadsrand van Maagdenburg besluiten we tot een ommetje door het stadspark-eiland Rothenhorn. We passeren een oude hefbrug die gerestaureerd wordt en mogen even een kijkje nemen van de mensen die hier aan het werk zijn.

Het brugdek is gemaakt van planken die door inwoners van Maagdenburg gekocht en van tekst voorzien werden, bijvoorbeeld: als we zo met de natuur blijven omgaan, moeten we straks drie prinsen kussen om één kikker te zien!

Maagdenburg blijkt een mooie stad, maar levert me toch een behoorlijke deuk in ego, handen en knieën op:

nèt nadat ik bovenstaande kerkdeur als behoorlijk onheilspellend heb betiteld, maak ik op een superdruk kruispunt bij het oversteken een akelige knieval voor alle stilstaande (dat wel, gelukkig!) heilige koeien, erg gênant natuurlijk!

Gelukkig is de hele stad voorzien van meer dan genoeg afleiding voor klein, persoonlijk leed

en verdiepen we ons maar snel in de geschiedenis van de beroemde Maagdenburger halve Bollen, een natuurkundig experiment van de 17e eeuwse natuurwetenschapper en tevens burgemeester van Maagdenburg, Otto van Guericke. Wat bij ons echter de meeste indruk achterlaat is het laatste bouwkunstje van architect-kunstenaar Hundertwasser, De Groene Citadel, een vrolijk en kleurrijk project, ontstaan rondom een aantal kleine binnenplaatsjes.

Hier moet wonen en werken wel heel bijzonder zijn….

Dinsdag varen we letterlijk over de Elbe en wacht ons de volgende uitdaging, we gaan 19,5 meter zakken in sluis Hohenwarthe,

een nieuw en spannend record voor de Knipmes! Eenmaal uit de sluis varen we nu dus officieel op het Elbe-Havelkanaal, slapen een nachtje in Burg – een aardig stadje met een wat smoezelige kade – en gaan de volgende dag op weg richting Plaue, de poort naar een gebied dat Das Blaue Paradis genoemd wordt. Om alvast in de stemming te komen wordt het weer in ieder geval paradijselijk en eenmaal vast aan ook al een paradijselijk wallekantje, kunnen we niet anders dan genieten….

Het Elbe-Havelkanaal is hier opgelost in de benedenloop van de Havel, een van Duitslands mooiste rivieren die bovendien een uitgebreid merengebied doorkruist. Langs een paar van die meren fietsen we de volgende dag, doorkruisen het schiereiland Kirchmoser, dat heden ten dage in plaats van aan oorlogsmaterieel geheel gewijd is aan de fabricage van treinen en treinonderdelen, steken de Havel over met behulp van een bloemrijk pontje

èn we ontdekken dat hier – net als langs Weser en Elbe – een fietsroute langs de Havel loopt. Omdat we de Havel tot voorbij Berlijn zullen volgen opent dat interessante perspectieven ter lering en vermaak, waarvan we jullie uiteraard met plezier op de hoogte houden!

DE VOORMALIGE DDR

Maandag viert Nederland Koninginnedag en vertrekken wij van ons mooie plekje bij de kruising met het Elbe Seitenkanaal. De ochtend begint prachtig met een mistig waas over land en water.

We zwaaien naar Willy en Dagmar – die vertrekken morgen pas – en gaan vroeg op pad naar waar voorheen de grens met de DDR was. Eerst echter nog Wolfsburg met de VW-fabrieken, indrukwekkend, ook vanaf het water.

Hier bevindt zich ook Autostad, een dagvullend themapark waar elk automerk zijn eigen paviljoen schijnt te hebben, allemaal zeer de moeite waard. Wij geloven dat graag maar onze voorkeur gaat toch uit naar eraan voorbij varen en dat doen we dan ook….

Al snel na Wolfsburg varen we weer omgeven door natuur (en hoge dijken, dus niet echt wijds) en sneller dan we gedacht hadden zijn we in Rügen. Van de voormalige grens is niets meer te zien en omdat we nog geen zin hebben om nu al te stoppen, varen we nog lekker een poosje door. Bij Calvörde vinden we het goed voor vandaag en gaan van het heerlijke weer genieten.

We eten met de kuip open en horen dat in Nederland Koninginnedag mooi weer heeft gebracht, wat een gelukkie is voor iedereen die zich heeft ingespannen om een feestelijke dag te maken.

Dinsdag 1 mei is hier in Duitsland een officiële feestdag, alle winkels zijn dicht en daar komen we eigenlijk pas achter als we Calvörde inlopen en het wel erg stil vinden. Calvörde, onze eerste kennismaking met een voormalig DDR-dorp. Grappig, we vinden het een beetje Frans aandoen: bovengrondse leidingen, rafelige straatkanten en veel onderhoud met de Franse slag, zullen we maar zeggen.

Gisteravond is de meiboom opgezet op het dorpsplein, iedereen was welkom, voor eten en drinken werd gezorgd. Gezien de verspreid liggende overblijfselen is het een dolle boel geweest.

´s Middags fietsen we een rondje in de omgeving, weer langs glooiende koolzaadvelden en – heel opvallend – wat een stilte hier! Ook ons ligplaatsje is overdag een oord van stilte, totdat de avond gaat vallen en binnenschippers een plekje voor de nacht zoeken, dan hebben we opeens wel heel veel buren!

De volgende dag varen we naar Bülstringen en omdat we hier in de omgeving veel bezienswaardigs ontdekken op onze fietskaart, gaan we ´s middags weer op pad. Ook om te kijken of we bij Haldensleben een afmeermogelijkheid kunnen ontdekken, want onze waterkaarten spreken elkaar op dit punt nogal tegen. Donderdag zal het markt zijn in Haldensleben en het lijkt ons een leuk idee om daar lekker verse groenten en fruit in te slaan.

Via een ingewikkelde route en met de hulp van een nogal vasthoudende dame, die ons met haar auto volgt teneinde ons op het juiste spoor te krijgen, komen we uiteindelijk in Bebertal, waar we het kasteel van Ollie B.Bommel ontdekken.

Een plaatje, waar we vrijelijk door tuinen en park mogen dwalen. De route blijft vandaag moeizaam, het is veel zoeken en op onze schreden terugkeren. Gelukkig is het weer fantastisch en de omgeving mag er ook wezen, dus geen geklaag….

Als we aan een rustpauze en een appeltje toe zijn doemt slot Hundisburg op in de verte en na een rondje door het gelijknamige dorp belanden we in de prachtig aangelegde tuinen van datzelfde slot, waar we in stijl een appeltje nuttigen. Ook hier mag vrijelijk rondgedwaald worden en dat doen we dan ook naar hartelust.

Te veel eigenlijk want uiteindelijk moeten we nog min of meer haast maken om een beetje bijtijds op de Knipmes terug te zijn, willen we ook nog Haldensleben aandoen. We vinden een afmeermogelijkheid in Haldensleben en een dierenwinkel om wat Dorus-spulletjes aan te schaffen en dan moeten we toch echt gas gaan geven richting Bülstringen.

Daar schaft Fred nog snel een water- en elektriciteitssleutel aan – eigenlijk een apparaatje voor de beroepsvaart, maar ook voor ons handig om af en toe wat sap te tanken. De volgende ochtend testen we de sleutel en helemaal voldaan en voorzien van vers drinkwater varen we naar Haldensleben. Daar hopen we ook verlossing voor ons volgende nijpende probleem te vinden: de computer lijkt de geest gegeven te hebben, hij geeft geen beeld en verder ook geen sjoege meer! Omdat hij de laatste tijd al erg moeilijk werkte, hebben we een tijd geen back-up meer kunnen maken, dus we vrezen met grote vreze voor onze kostbare data. De markt in Haldensleben, waar we eerst verzeild raken, blijkt een teleurstelling dus die slaan we maar even over. Gelukkig vinden we wel al snel een computerdokter die wel naar onze patiënt wil kijken en we gaan als een speer terug naar de Knipmes om diezelfde patiënt op te halen. We spreken af dat men even de tijd neemt om eea te bekijken, wij gaan dan op gemak een poosje Haldensleben in en daarna overleggen we of en hoe verder.

Met gekruiste vingers wandelen we door Haldensleben, een aardig plaatsje dat we aan de hand van Rolli (de plaatselijke mascotte) verkennen. Bij de bakker zien we een bord dat ´heute frisch Sauerkrautbrot` belooft en dat willen we wel eens proeven: broodjes zuurkool kennen we wel maar zuurkoolbrood? Het ruikt heerlijk en eenmaal thuis zullen we erachter komen dat het ook heerlijk smaakt, zeker met de knakworstjes die we voor erop gewarmd hebben.

Maar zover zijn we dan nog niet: eerst terug naar onze ernstig zieke patiënt. De gekruiste vingers lijken geholpen te hebben, het is hoogstwaarschijnlijk dat het geheugen gered kan worden! Dat is nog niet alles: men heeft zelfs goede hoop dat met een nieuwe grafische kaart deze schijndode weer tot leven gewekt kan worden en dat is veel en veel meer dan we hadden durven dromen. Een paar dagen geduld en af en toe telefonisch contact, meer kunnen wij op dit moment niet doen. We brengen de vrijdag in ledigheid door, op wat boodschappen doen na dan, en zaterdagmiddag kunnen we de computer weer ophalen.

Nou ja, Fred doet dat want het regent de hele dag pijpenstelen en we hoeven natuurlijk niet allebei nat te regen! Daarna moet er veel, heel veel opnieuw geïnstalleerd, maar dat hebben we er graag voor over. De enige handicap die overblijft is dat we een Duitse grafische kaart hebben, dat is een beetje lastig maar wel weer heel gunstig als taaloefening!

Van de 320 kilometer Mittellandkanaal hebben we er hier bij Haldensleben zo´n 300 afgelegd, dus vanmiddag willen we het laatste stuk varen. Het aquaduct over de Elbe markeert de overgang van Mittellandkanaal naar Elbe-Havelkanaal en vandaar is het nog een kleine 100 kilometer naar Berlijn. Dat moeten erg mooie kilometers zijn die ons bovendien door historische steden als Brandenburg en Potsdam zullen voeren. Voor die tijd echter willen we nog proberen Maagdenburg te bezoeken èn het aquaduct plus de oude schepenlift van Rothensee uitgebreid bewonderen. De oude schepenlift is inmiddels door een grote sluis vervangen en diende om schepen die van het Mittellandkanaal op de Elbe wilden komen van dienst te zijn. We zijn – als altijd – benieuwd…..!

MINDEN, HANNOVER EN WOLFSBURG

Minden Centraal bekijken we zaterdag en wederom vallen we met onze neus in de boter, het is weer markt – een boerenmarkt dit keer met veelal biologische groenten en bij sommige kraampjes zelfs met de boerentrekker aangevoerd!

Zondag wandelen we langs de Weser en ontdekken daar een scheepswatermolen, een voor ons tot nu toe onbekend fenomeen. Dat is niet echt slim, want het schijnt dat dergelijke watermolens al sinds het jaar 530 gebruikt worden! Het bleek handig om, als een vijandig leger de watertoevoer van een watermolen geblokkeerd had, een verplaatsbare molen te hebben, die dan desgewenst in elke stromende rivier zijn of haar werk kon doen.

De toenmalige Romeinse veldheer Belisar verankerde daartoe schuiten met daarop een watermolen in de Tiber en voíla…. Het schijnt dat op schilderijen van de Weser bij Minden uit 1657 wel 12 scheepsmolens afgebeeld stonden! Dus nooit van gehoord, da’s echt niet slim van ons.

Aldus doordrongen van toch een bepaalde dommigheid verlaten we Minden, maar niet zonder eerst water getankt te hebben bij de Mindener bunkerboot, gratis met – ook gratis – een gezellige babbel met de bunkeraar(??).

Die avond overnachten we in Idensen en omdat we daar al in de middag vastmaken, pakken we de fietsen teneinde een tochtje te maken.

De Kali Mandjaro (een van de hier vaker voorkomende kalimijnen) blijft de hele weg prominent aanwezig en samen met mooie luchten, het zonnetje en koolzaadvelden ziet’ie er niet eens onaardig uit zo.

In Idensen zelf bewonderen we de Sigwardskirche met ooievaars erop en prachtige beschilderingen erin, een pastoraal plekje.

Voor de volgende dag hebben we als doel Hannover en samen met een passagier komen we daar al snel. De hele dag vliegen de kwikstaartjes af en aan om een stukje mee te varen, wat een schattige vogeltjes zijn dat toch!

Misschien voelen ze zich veilig bij ons: hoog in de lucht maakt een wouw zijn rondjes…

Om Hannover te verkennen fietsen we dwars door de stad naar het Centraal Station (Hauptbahnhof hier) en dat blijkt een avontuur op zich. We maken opgelucht onze stalen rossen vast voor de VVV, scoren een stadswandeling (handig, de bezienswaardigheden zijn hier door een rode lijn in de bestrating met elkaar verbonden) en gaan op pad.

Een boeiende stad Hannover, supermoderne architectuur naast oud en klassiek, beeldende kunstwerken met als kleurrijk hoogtepunt de 3 Nana’s van Niki de Saint Phalle,

een schitterend gelegen raadhuis en een gezellige Altstadt, kortom we komen tijd te kort. Door de spits crossen we weer naar de Vader Knipmes, stoer en onverschrokken als we zijn….

De volgende dag slaan we maar weer eens grof boodschappen in en daarna wacht ons al snel  het volgende avontuur in de vorm van sluis Anderten met een verval (Hub heet dat hier!) van 14 meter, een nieuw hoogte- of diepte zo je wilt –record. We melden ons voor de sluis en moeten wachten tot er beroepsschepen in zicht zijn. Logisch, zo’n bak water gaan ze niet alleen voor ons helemaal met water vullen.

Achter twee grote jongens mogen wij de sluis invaren en we voelen ons waarlijk Klein Duimpje. De vastmaakpunten liggen zover bij elkaar vandaan, dat we het avontuur aan één lijntje aangaan. Normaal doen we dat niet als we omhoog schutten want het water kan dan echt hard de sluis inkomen, maar nu houden onze grote vrienden het meest woeste gedoe voor ons tegen en met een sneltreinvaart schieten we omhoog. Dan is het wachten alleen nog op het uitvaren van onze voorgangers en in afwachting daarvan maken we vast en vindt Fred nog tijd voor een praatje op de kant…

Aan het eind van de middag vinden we een plekje midden in het Fürstenauer Wald bij Sophiental, helemaal alleen midden in de natuur. De volgende ochtend gaan we eerst eens een uitgebreide boswandeling maken en als we op een omgevallen boomstam aan de koffie zitten, krijgt Fred een cadeautje: een eekhoorntje wandelt langs ons heen met in zijn knuistje een dennenappel die hij in de boom tegenover ons op gaan zitten peuzelen, waarbij hij ons af en toe nieuwsgierig en behoedzaam opneemt.

De volgende stop wordt de kruising van Mittellandkanaal en Elbe Seitenkanaal, een heerlijk rustig en wijds plekje, waar we lekker van het weekend willen genieten. ’s Avonds zijn we in gedachten in ’s-Gravenzande bij Simone en Leo die uitgebreid, en ongetwijfeld supergezellig, het feit herdenken dat zij 40 jaar getrouwd zijn! Heimwee af en toe hoort nou eenmaal ook bij dit leven.

Zaterdag komen de stalen rossen weer te voorschijn en fietsen we tussen de koolzaadvelden door naar Fallersleben, een leuk bezienswaardig maar toch verstild plaatsje waar ook weer markt wordt gehouden.

Vandaar gaan we naar Wolfsburg, de vestigingsplaats van de Volkswagenfabrieken. Was Fallersleben nostalgisch en verstild, Wolfsburg is verre van dat. Een uit de grond gestampte, aangeveegde stad met uitgebreide winkelparadijzen waar de bij Volkswagen verdiende centjes in sneltreinvaart weer uitgegeven kunnen worden.

Wij doen daar ook even aan mee, hoewel onze centjes niet van het Volkswagenconcern komen en gaan over tot de aanschaf van een nieuw internettegoed. Daarna banen we ons een weg tussen schreeuwende voetbalfanaten (en talrijke politie-agenten, die daarbij schijnen te horen) door en vinden zowaar Schloss Wolfsburg, waar weer rust en stilte heersen.

Daar in het kasteelpark eten we onze boterhammen en daarna scheiden ons nog zo’n 20 mooie fietskilometers van Calberlah, waar ons drijvend huisje ligt te wachten.

’s Avonds drinken we wat met Willy en Dagmar, zij varen met hun binnenvaartschip de Therese overal waar het werk hun brengt en willen als zij uitgewerkt zijn kleiner (véél) gaan varen. Vandaar dat zij geïnteresseerd kwamen vragen of zij onze Knipmes even mochten bekijken en na een wijntje bij ons aan boord, verplaatsten we ons naar hun schip, zodat wij ook daar eens een kijkje konden nemen. Zelfs het laten zakken van het stuurhuis werd aan ons gedemonstreerd en ik weet nu eindelijk hoe dat dan met de deuren gaat, want daar begreep ik (tot nu toe) geen fluit van….

Morgen gaan we weer verder, we hopen dan een overnachtingsplaats te vinden bij Rühen, de grens met de voormalige DDR…..

VOOR DE STATISTIEKEN....

Even snel nog iets met jullie delen: we komen er net achter dat we hier op het Wasserstrassenkreuz in Minden precies in het midden tussen Rotterdam en Berlijn liggen: hemelsbreed 312 kilometer naar Rotterdam en 312 naar Berlijn!!! Grappig....