BORRELEN OP DE SLUIS EN…..FEEST!!
Dinsdag 28 September 2010 at 2:48 pmIn Abbeville wandelen we een rondje om de stad en in het Parque de la Bouvaque stuiten we op een mooi verschijnsel: les sources bleues, de blauwe bronnen die hun kleur én hun naam danken aan de blauwe kleur van het water dat omhoog borrelt en dat veroorzaakt wordt door de (kalkrijke?) ondergrond. Een mysterieus plaatje…
Van Abbeville varen we op een mooie dag naar Pont Rémy door een paar lastige sluisjes. Vóór de smalle sluisingang staat een sterke dwarsstroming, waar de Somme het kanaal instroomt en dat maakt het invaren niet bepaald gemakkelijk. Al snel zijn we een paar butsen (op stootlijst én in psyche) rijker, maar niet getreurd, ook in dit geval maakt de omgeving veel goed.
In de sluis van Pont Rémy wil de sluiswachter ons laten wachten tot half 2, 2 uur: het is tenslotte kwart voor 12 en dus lunchtijd, vindt hij. Nou wij vinden van niet, officieel is het lunchtijd van half 1 tot half 2, officieus dus van kwart voor 12 tot wel 2 uur hebben wij ervaren. Net na de sluis willen we vastmaken om nog een middagje te wandelen leg ik in mijn steenkolenfrans uit. De man is vrolijk, vriendelijk en als Fred hem helpt met het opendraaien van de sluisdeuren
en hem op de koop toe nog een biertje overhandigt, is voor hem de lunchpauze al zo’n beetje begonnen en beslist hij, dat we een aperitiefje nemen terwijl de sluis volloopt. Dat Fred niet drinkt, vindt hij onbegrijpelijk, maar met mij als drinkebroer neemt hij ook wel genoegen. Het blijkt een lekker drankje – Pommeau, een aperitief van de streek – en toevallig (!!) heeft hij nog een fles in zijn auto liggen, die ik best mag kopen van hem…..!
Nou ja, een lekker aperitiefje is nooit weg en als de sluis eenmaal vol is en de deuren weer met vereende krachten opengedraaid zijn, scheiden we als de beste vrienden.
Pont Rémy is aardig, de wandeling mooi en het weer stralend. We lopen langs de Somme naar Cocquerel, daarna landinwaarts omhoog en zo met een grote boog terug naar Pont Rémy.
We vinden onderweg een natuurlijk kunstwerk, een steen vol met gaten die we graag mee willen nemen voor in de tuin van een liefhebber. Hij is best zwaar en we maken een draagconstructie met een stevige tak en de riem van Dorus, zo kunnen we hem tussen ons in dragen, alleen moet Dorus dan wel zonder riem. Gelukkig luistert hij goed en is’ie braaf, ook als we langs een weg lopen blijft hij netjes achter ons. Eenmaal thuis maakt Fred de steen schoon en blijkt’ie nog mooier dan we al dachten. Voorzien van vindplaats en datum verdwijnt hij onder ons bed, voor de liefhebber en voor voorlopig mooi wat extra ballast!
De volgende dag varen we naar Long en omdat dit toch wel ons favoriete plekje is aan de Somme besluiten we hier lekker een paar dagen te blijven. Onze ‘aperitief-vriend’ zien we elke dag want zijn werkplek is hier naast het steigertje en altijd maakt hij tijd voor een gezellig praatje.
Dit weekend zijn er Open Monumentendagen en de tuinen van het Chateau de Long zijn nu voor een schappelijk prijsje te bezoeken.
Dat willen we wel en dan vooral de serres, die er vanaf het water al zo mooi en aantrekkelijk uitzagen. We dwalen een paar uur rond en ik weet nu weer waarom ik me altijd al een prinsesje heb gevoeld!
Ook de kerk en het orgel zijn te bezoeken. Vooral het orgel schijnt bijzonder te zijn: ooit geschonken door een Nederlandse priester en vanuit de hele wereld komen mensen om erop te spelen en/of naar te luisteren. Wij laten dit even aan ons voorbij gaan, omdat het de laatste dagen zulk mooi weer is, zijn we heel plichtsgetrouw weer verder gegaan met schilderen, dat moet toch ook bijgehouden worden en eigenlijk is het al laat genoeg in het jaar.
Zondagochtend maken we nog snel een prachtige wandeling door het meren- en moerasgebied hier bij Long. Geverfd kan er nog niet worden, eerst moet het nachtvocht een beetje uit de lucht zijn, dus een mooie gelegenheid. Er wordt hier langs de Somme heel veel gevist en op eenden gejaagd. Overal op en langs de meertjes zie je camouflagehutjes en lokeenden en ook schieten horen we heel vaak. Op onze wandeling weer dus en op een gegeven moment zien we de jagers zelfs in actie. Tsja, wat moet je ervan zeggen, ook wij mogen op z’n tijd graag een stukje eend weghappen….
Na Long varen we naar Amiens, waar we donderdag Peetje verwachten. Zij komt helpen om Fred’s verjaardag zondag naar behoren te vieren. Op haar reis rust dit keer weinig zegen: zelfs de Grote Markt in Brussel heeft zij gezien en nou is dat best de moeite waard, maar zéker niet als je einddoel Amiens is! Eenmaal in het zicht van de finish stuit zij ook nog op een demonstratie van boze Franse werknemers en moet van politiewege omkeren en via een andere kant de stad benaderen, maar uiteindelijk lukt het allemaal toch en kunnen we haar naar behoren verwennen.
Vrijdag wandelen we in de buurt van Boves, drinken koffie bij de ruïneuze restanten van een kasteel,
genieten van het prachtige weer en ben ik weer degene die het grondig verziekt, door de dag te prijzen vóór het avond is (mijn moeder waarschuwde daar altijd al voor, maar ja: niet luisteren hè?!). Als we op het punt staan om een kale, hoge vlakte over te steken, begint het te hózen en dat blijft min of meer zo, totdat we weer bij de auto zijn. We zijn tot op ons ondergoed nat en eenmaal thuis zijn we zielsgelukkig met een warme douche en droge kleren….
Zaterdag is het marktdag en vooral de Hortillonnages-markt kan ons weer zeer bekoren. Natuurlijk staan ook de kathedraal en de rest van de stad op het programma. Vooral de vroegere volks- en industriewijk Saint Leu is leuk en kleurrijk om doorheen te slenteren.
Zondag vieren we de 64e verjaardag van Fred met taart en zijn lievelingskostje. Het wordt een gezellige dag met héél veel telefoontjes en sms’jes. Als we aan het laatste kopje thee zitten met Petra, omdat zij toch wel graag weer voor donker in Leidschendam wil zijn, komt er een Hortillonnage-mannetje met zijn bootje langszij. We kennen hem alleen van zwaaien als hij langs vaart, gesproken hebben we hem niet. Hij biedt aan om ons rond te varen door de Hortillonnages, gratis en voor niks, gewoon omdat hij daar zin in heeft en ons aardig vindt (dénkt hij…!). Dát is nou jammer, maar als we uitleggen waarom dat niet zal lukken, begrijpt hij het gelukkig wel en wenst hij ons een fijne namiddag verder. Wát een lieve, aardige mensen toch, die zomaar onverwacht opduiken…
Als Petra vertrokken is en we ’s avonds zomaar nog wat zitten te mijmeren, krijgt Fred een laatste verjaarskadootje: het zusje van Marjon is zojuist in Delft bevallen van een gezonde dochter, Charlie! En dát is nou precies wat hij de hele tijd al voorvoelt had!!
Maandag varen we van Amiens naar Corbie, waar we met volle teugen genieten van de rust en de stilte, want Amiens is een gezellige stad, maar het kade’tje waar je ligt is vooral ’s nachts behoorlijk rumoerig en onrustig. Prompt worden we de volgende ochtend (vanochtend dus) pas om half 10 wakker!!
