Het is mooi daar voor de poort, vooral als de avond valt…

Maandag is het plan om naar de Sneeker Jachthaven te varen, Fred heeft al informatie ingewonnen en is zelfs even wezen kijken. Het beviel hem goed, er is stroom en er liggen nog twee bewoonde boten, dus het is daar ook niet echt eenzaam. Om 9 uur draaien de bruggen en – heel apart – de brugwachter rijdt met ons mee door de stad in de vuilniswagen!! Een deftige wagen van de zaak, dus…

Eerst gaan we even langszij bij Menno en Marion om hun schip te bewonderen en te melden dat we inderdaad naar het plekje gaan dat zij voor ons uitzochten. Daarna wenden we de steven richting ons invriesplekje en worden hartelijk welkom geheten door Frank de havenmeester. Hij helpt ons met van alles en nog wat, zorgt voor stroom en sluit zelfs het water weer even aan, zodat we nog snel vol kunnen tanken. We vinden het helemaal prima hier, kuieren even de stad in, scoren een (naar later zal blijken, oersaaie) stadswandeling en bemerken en passant dat we vlakbij diverse supermarkten én een leuk groenteboertje liggen. Als Menno langskomt om te kijken of we een aardig stekkie gevonden hebben, kunnen we hem gelijk naar een goede tandarts vragen, want Fred’s voortand is weer afgebroken. Mocht het ooit gebeuren, dat we weer langere tijd bij onze tandarts in de buurt liggen, moet daar toch eens wat definitiefs aan gebeuren, want dit is natuurlijk wel superlastig. De tandarts waar Fred twee dagen later terecht kan, zegt dat hij daarvoor toch wel 2 weken de tijd nodig zou hebben en bovendien heeft hij het superdruk met zijn eigen patienten, dus…. repareren maar weer!

De volgende dag gaan we vol goede moed op pad gewapend met de stadswandeling. Nou is Sneek een hartstikke leuke stad hoor, maar met die stadswandeling in de hand wordt het er wat ons betreft niet leuker op. Om bij elk pand te moeten lezen dat het hier om een herenhuis dan wel een winkelpand gaat en wie daar ooit allemaal gewoond hebben, gaat ons toch een beetje te ver en zou bijna je plezier in een leuke stad vergallen. We volgen de route en laten het lezen maar snel voor wat het waard is….

Donderdag krijgen we bezoek van ons totaal onbekende mensen, voor wie wij bij lange na niet meer onbekend zijn. De vrouwelijke helft van het gezelschap blijkt ons digitale gebabbel al jaren te volgen en dat is altijd een vreemde gewaarwording: iemand te ontmoeten die al betrekkelijk veel van jou weet, terwijl jij die persoon dus helemaal niet kent. We nodigen hen op de koffie want het is natuurlijk altijd leuk om ‘volgers’ te ontmoeten en het wordt echt gezellig met gespreksstof te over. Bovendien kunnen we vandaag wel wat afleiding gebruiken, want met ons hoofd zijn we bij andere zaken…

Donderdag brengt stralend weer, ons hoofd wil opgeschoond en we besluiten tot een wandeltochtje langs oude dijken. Oude dijken, wát een schoonheid kunnen die toch hebben en wat moeten we daar toch zuinig op zijn. Neem de Groenedijk, die hier vanuit Sneek als een provinciale weg vertrekt, al gauw het verkeer achter zich laat en wordt, wat’ie altijd al is geweest, gewoon een oud, schilderachtig dijkje. We genieten en dan weer even niet want ook hier slaat de drang tot verregaande vooruitgang toe: alles wordt overhoop gegooid ten behoeve van toerisme en watersport zo te zien. Vooruitgang kan soms zó twijfelachtig zijn….

Gelukkig laten we ook dat gedeelte snel achter ons en kuieren voort met het gevoel dat we zo wel dagen door zouden kunnen lopen. Als we een bankje uit de wind en in de zon spotten enkel door een hek en een slootje van ons gescheiden trekken we de stoute schoenen aan en wagen ons op het ijs teneinde toch dat begeerde plekkie te bereiken.

Lang niet zo waaghalzerig als het klinkt hoor, want voor ons zagen we al een man met zijn honden oversteken! Het is genieten met je snufferdje in de zon; een bakkie en een plakje snijkoek erbij….wie doet je wat?!

We verruilen de Groene (Griene, hier) voor de Mardijk, zien ijs, heel veel ijs en al snel spotten we de eerste schaatsers. Ze passeren ons met dat ongeëvenaarde geluid van ijzers die over het ijs schuiven, heerlijk!

Bij het Prinses Margrietkanaal zien we dat deze scheepvaartroute nog gebruikt wordt en als we op een passerend schip de voorsteven onder het ijs zien, lijkt dat ons geen onverdeeld genoegen, maar ja als het om je inkomsten gaat, dan wil je wel natuurlijk.

Het plan is om bij de Oude Schouw in Akkrum de bus terug naar Sneek te nemen, maar ten eerste blijkt dat nog een hele tijd te duren voordat die bus komt en ten tweede blijkt ook dat we dan via Leeuwarden zouden moeten reizen. We vinden het allemaal nogal wat en beslissen dat we zo heerlijk lopen, dat we ook wel het rondje vol kunnen maken, lekker verder over onze oude dijkenwandeling. Het tweede gedeelte kan het niet halen bij het eerste, want voert dan wel over dijken, maar nu toch voornamelijk tussen weilanden door, echter de zon schijnt, we wandelen door leuke dorpjes, dus helemaal goed.

Via Goinga en Loinga komen we weer in Sneek aan en als we aantikken bij de Knipmes hebben we er toch een kleine 30 kilometer opzitten en dat gevoel dat we wel dagen door konden lopen, dát is dan ook wel zo’n beetje verdwenen!!!

De Knipmes ligt al een aantal dagen in het ijs en het geluid dat het invriezen bij een stevige wind met zich meebracht, is bijna net zo onvergelijkbaar als schaatsijzers over ijs…. Momenteel sneeuwt het stevig, hebben we een lekkere kokoskoek gebakken en verwachten we Menno en Marion met hun hondjes zo meteen op de koffie – zo komt splinter dus door de winter…!

Maandag slaan we levensmiddelen en water in, nemen afscheid van de vriendelijke eigenaar van Jachthaven Bouwsma en ’s middags draaien de bruggen voor ons.

Op die manier worden we begeleid naar Parrega, een klein maar lieflijk gehuchtje en ons einddoel voor vandaag. We kuieren wat rond, vinden het ‘huis-van-stilte’ en dan is het eigenlijk alweer gedaan voor vandaag. Morgen verder richting Makkum…

In Makkum vinden we een plekje voor de Makkumer aardewerkfabriek Tichelaar en we verheugen ons erop om daar eens rond te kijken. Dat is heel jammer, maar dan moeten we tot zaterdag wachten want alleen dan is tijdens de wintermaanden de winkel (met grote tentoonstellingsruimte) geopend. Dat is niet alleen jammer voor ons maar ook voor de aardewerkfabriek zelf want we zien diverse mensen vergeefs voor de deur staan, mensen die er speciaal voor gekomen zijn…

Makkum zelf is heel leuk en gezellig met een mooie waag en nog een heel klein, oud buurtje achter de dijk.

Als we een uitgebreid rondje gedaan hebben vinden we dat we ook maar eens een rondje moeten fietsen, het is prachtig weer dus waarom niet? We pedaleren al snel langs de IJsselmeerdijk en langs Kornwerd richting Afsluitdijk. Natuurlijk moeten we dan even de dijk opklimmen om de Waddenzee te zien en door Zürich fietsen omdat we daar altijd alleen maar langsreden met de auto.

Met mijn verwarde brein meen ik herinneringen te hebben aan Pingjum en Fred vindt dat we daar dan maar eens moeten gaan kijken; het ligt min of meer op de route en we zijn er nu toch tenslotte…. Helaas, ik vind geen enkel aanknopingspunt tussen de Pingjumse werkelijkheid en mijn (vermeende) herinneringen, maar Pingjum is leuk – alleen de naam al – dus geen spijt!!

In Kimswerd lunchen we op een privé-steigertje in wat toch gerust een bijzonder dorpje mag heten. We vervolgen onze weg via Arum en Witmarsum en eten een appeltje bij het monument voor de oprichter van wat later de orde van de Mennonieten zou worden.

De open contouren van een kerkje - en volgens de buurman komen hier geregeld busladingen geïnteresseerden, zelfs Amish-groepen uit Amerika.

Uiteindelijk fietsen we door Schettens en Schraard naar Makkum en kijken we terug op een heerlijke dag buiten.

Woensdag brengt regen en dientengevolge een dagje binnen tutten. De giga-legpuzzel van Jaap doet nu al goede diensten; met plezier geef ik weer toe aan een oude verslaving…

Donderdag om 09.00 uur draait de brug van Makkum weer voor ons en via een oude bekende route (van ooit met opa en oma)

varen we naar Bolsward. Voor de verkeersbrug halen we de kano van het dak dan hoeft die brug niet te draaien en dat scheelt voor iedereen toch weer een slok op een borrel! Bolsward was – en dat verrast ons – een van de Hanzesteden en is al ontstaan voor de jaartelling op een drietal terpen. Het herbergt een mooi stadhuis met een waag erin, of een waag met een stadhuis erin – wie zal het zeggen. Bovendien bevindt zich hier de waarschijnlijk jongste ruïne van Nederland: de Franciscanerkerk die in 1980 gedeeltelijk door brand werd vernield, de resten werden geconserveerd en voorzien van een glazen dak – een prachtige locatie voor tal van evenementen!

We dwalen naar hartelust door het oude stadshart en daarna nog eens rondom de stadsgracht, die nog helemaal intact is.

Zaterdag hebben we weer bruggen besproken en het is echt onwaarschijnlijk zo goed als dat werkt en hoe vriendelijk iedereen is. Complimenten voor de mensen van het waterschap in de provincie Friesland die dit allemaal regelen en voor de brugwachters die altijd weer stipt op tijd ter plaatse zijn (behalve in Workum dan, maar dat was een misverstand!). We voelen ons er eerlijk gezegd soms gewoon een beetje opgelaten door, iedereen zo in touw alleen voor ons… Om de pret te verhogen is het varen vandaag ook puur plezier: een schitterend mooie route en weer om over naar huis te schrijven: we worden verwend.

De brugwachter rijdt met ons mee van de ene naar de andere, maar gelukkig zit er ook een handbediend fietsbrugje tussen dus we zijn blij dat we eindelijk eens zelf de handen uit de mouwen kunnen steken. Als we het zelfbedieningsmechanisme in werking willen zetten horen we geroep vanaf de overkant: daar staat de brugwachter alweer!! De zelfbediening is in de wintermaanden uitgeschakeld, dus ook hier zijn we van hem afhankelijk. Het is een prachtig draaibrugje in een - vanaf het water in ieder geval - idyllische gemeente, Oosthem.

Daarna volgen nog drie bruggen waaronder de spoorbrug, die ook door diezelfde brugwachter telefonisch geregeld is – niet gek hè, dat we ons soms opgelaten voelen? Eenmaal in IJlst nemen we afscheid van hem en vinden een leuk plekje aan de Geeuw (zonder honger, gelukkig!). Een stralende dag zonder wind vraagt natuurlijk om een fietstochtje en zo kan het gebeuren dat we al snel weer op weg zijn langs één van de mooiste fietspaden van Nederland die ons van IJlst langs houtzaagmolen De Rat richting Sneek voert.

Na een rondje Jutrijp en Heeg komen we al snel weer in IJlst uit, waar we in de loop van de middag bezoek krijgen van Menno en Marion. Inmiddels nemen de vorstberichten serieuze vormen aan en lijkt het tijd om eens te gaan kijken waar we eventueel een beetje aardig in kunnen vriezen mocht dat aan de orde komen en daar gaat het toch wel op lijken... Menno en Marion hebben een adresje voor ons gevonden in Sneek en het idee is om zondag in de loop van de dag richting Sneek te varen (zonder bruggengedoe) en dan maandag maar eens te zien of we een actieplan dientengevolge moeten opstellen…

Het wordt een genoeglijk samenzijn en we prijzen ons gelukkig….

Zondag belooft een aardige dag, we nemen het treintje naar Workum om vandaar terug naar Stavoren te kuieren. Workum is leuk, weten we al van eerdere bezoeken en binnenkort hopen we hier een paar dagen te vertoeven, dus min of meer met onze ogen dicht wandelen we langs alle bezienswaardigheden – die willen we voor later bewaren! Bij het sluisje stuiten we op Skipsmakerij De Hoop, waar nog steeds op traditionele wijze schepen worden gebouwd. Eenmaal het sluisje voorbij wandelen we over de dijk naar de vuurtoren van Workum, waar midden in het natuurgebied Reit de Jong en zijn vrouw wonen.

Zij leven heel eenvoudig zonder gas of elektriciteit en zoveel mogelijk van wat de natuur hen biedt. Reit stookt nog af en toe het vuur bovenop de vuurtoren, maar in ieder geval eens per jaar, als de schepen van de door hem geïnitieerde Strontrace terugkomen vanuit Warmond.

We volgen de dijk verder tot aan Hindeloopen, een geweldig leuk stadje, waar we – op zondag, jaja! – overgaan tot de aanschaf van een fries vlaggetje voor in de mast.

We doorkruisen Hindeloopen van voor naar achter en terug en als we het idee hebben dat we toch wel alle steegjes en straatjes gehad hebben, eten we ons boterhammetje in de beschutting van de reddingsbrigadegebouwtjes.

Daarna gaan we weer verder over de dijk richting Molkwerum en Stavoren en de eerlijkheid gebiedt te zeggen, dat we dan het leukste deel van de wandeling wel gehad hebben. Wat rest is een vervelend stuk langs een drukbereden weg en na Molkwerum het stuk dijk dat we al eerder beliepen.

Maandagochtend om 6 uur wordt het vaarverbod opgeheven en natuurlijk maken wij daar gebruik van. Om naar Gaastmeer te varen dit keer. We vinden een superleuk plekje en worden gastvrij ontvangen door Gaastmeer’s havenmeester buiten dienst.

In de winter ligt alles stil, maar omdat we voor zijn huis afmeren komt hij even gezellig een praatje maken. Ondertussen hebben we ook kennis gemaakt met Menno en Marion Sappé. Zij wonen ook op een boot (nou ja, schip) en Menno bedient tijdens de zomermaanden het pontje van Gaastmeer. Momenteel liggen zij met hun schip in Sneek en we gaan hen zeker zien als we in die contreien verzeild raken.

Dinsdag begint stralend en dat heeft zijn uitwerking: er wordt gewassen en gezeemd op de Knipmes en niet alleen op de Knipmes, het werkt aanstekelijk voor de buurtjes en iedereen is aan het poetsen en boenen! ’s Middags halen we de stalen rossen te voorschijn voor eindelijk weer eens een fietstochtje. Niet erg lang – zo’n 35 kilometer, maar het is te voelen dat het een tijdje geleden is dat wij de pedalen beroerden!

Maakt niet uit, we fietsen naar Oudega door typisch fries landschap. Oudega, een leuk dorp met mooie afmeermogelijkheden voor een aantal scheepjes. Daarna via Piekezijl naar IJlst, waar we even wat rondkijken en onze boterhammetjes opeten onder het wakend oog van de fabrieksschoorsteen van Nooitgedagt (van de schaatsen!).

We fietsen langs de beroemde overtuinen van IJlst en verlaten het dorp weer richting Oosthem. Via Vijfhuis, Nijland en Blauwhuis verzeilen we dan in Greonterp – dat beter Groenterp kon heten, want de meeste (van de 5!) huizen zijn groen uitgeslagen! Onder de oude klokkentoren vinden we Huize Het Gras, waar Gerard Reve jaren woonde met zijn vrienden/geliefden Teigetje en Woelrat. Niets dan het huis herinnert meer aan deze jaren en dat vinden wij toch wel bijzonder: heb je jaren een van Nederlands meest gelezen en beste schrijvers gehuisvest en voelt kennelijk niemand de behoefte om dit op enigerlei wijze te gedenken! Wij maken een kiekje, het huisje links is dus Huize Het Gras, en vinden het al met al toch een bijzonder idee.

Woensdagochtend gooien we los en nemen afscheid van de havenmeester buiten dienst – in een andere volgorde natuurlijk! Al snel zijn we bij de spoorbrug voor Workum en die draait zonder oponthoud voor ons. Daarna wordt het allemaal wat problematischer: voor de volgende brug liggen we zo’n drie kwartier te wachten en het bruggetje in het centrum van Workum wil ook maar niet opengaan. Het blijkt nogal een gedoe: degene die dienst heeft om de brug te openen neemt de telefoon niet op en degene die geen dienst heeft, is de pad op – blijkt dus bij ons een praatje te staan maken! Zijn vrouw komt met gezwinde spoed met de sleutel van de brug haar man achterop en zo komt alles dus toch nog goed!

Eenmaal vast in Workum gaat Fred op onderdak voor de Knipmes uit en binnen de kortste keren heeft hij een veilig en goed adres gevonden, waar we ons drijvend huisje met een gerust hart ruim een week achterlaten. Wij vertrekken as vrijdag voor ruim een week naar de Randstad. Jeroen en Anja gaan op wintersport en wij kunnen dan van hun appartementje gebruik maken om iedereen weer te zien en familie- en vriendschapsbanden weer eens aan te halen. Daar verheugen we ons uiteraard enorm op, het volgende berichtje kan dus wel even op zich laten wachten, maar geen nood: we’ll be back!!!

Het Vrouwtje was een rijke redersweduwe, die de roem enigszins naar het hoofd was gestegen. Zij gaf een van haar kapiteins opdracht om te vertrekken over de wereldzeeën en niet eerder terug te komen dan dat hij het kostbaarste bezit ter wereld in zijn ruimen opgeslagen had. De man zocht zich de tandjes, voortdurend in twijfel wat bij zijn veeleisende werkgeefster in goede aarde zou vallen. Uiteindelijk besloot hij naar eer en geweten de ruimen met het beste graan te vullen dat hij kon vinden en daarmee huiswaarts te varen. Hij had buiten de hoogmoedige ‘waardin’ gerekend, de weduwe ontstak in ongekende woede – zij had kennelijk kostbare waar van een geheel andere orde op het oog - en verplichte de kapitein zijn kostbare vracht in zee te storten. Toen zij werd aangesproken op haar spilzieke hoogmoedigheid, die zo gemakkelijk voor de val zou komen, werd zij zo mogelijk nog kwader en gooide een kostbare ring achter de scheepslading aan met de woorden: eerder zal deze ring bij mij terug komen, dan dat IK tot de bedelstaf zal geraken! Wat later werd een vis bereid voor het avondmaal van de weduwe en ziedaar: in de buik van de vis bevond zich de weggeworpen ring! Binnen afzienbare tijd verzandde de haveningang, het ging slechter en slechter met Stavorens handel in het algemeen en met de hoogmoedige weduwe in het bijzonder: zij eindigde aan de bedelstaf en Stavoren’s gloriedagen waren voorgoed voorbij….

Echter nieuwjaarsdag was Stavoren nog ver en bespiegelingen van bovenstaande aard nog lang niet aan de orde. Wij verlaten ‘ons’ eiland in opperbeste stemming om via de Woudsender Rakken richting Woudsend te varen. Ten eerste omdat die Rakken intrigerend slingeren en ten tweede omdat wij ons geen van beiden kunnen heugen ooit in Woudsend geweest te zijn. Nog helemaal goed ons geheugen: we zijn er inderdaad nog nooit geweest én een bezoek aan dit steegjesrijke dorp blijkt zeer de moeite waard!

Alleen al het kerkje bij de invaart naar Woudsend is wel heel bijzonder en wordt tegenwoordig particulier bewoond. Een schitterend pand om in te wonen en het schijnt dat in het pand onder andere het orgel nog geheel in originele staat aanwezig is.

We slingeren kriskras door het grappige dorpje en naast twee molens en diverse kruip-door-sluip-door-steegjes komen we een winkeltje tegen waar schitterend bewerkte klompen prijken. Misschien een mooie tijdsbesteding voor als Fred nog eens bezigheden zoekt….

Over de Woudsender Rakken varen we terug naar het Heegermeer en vandaar richting De Fluessen en Morra. Tussen Fluessen en Morra hebben wij bij Oud Karre (da’s een meertje) aanlegsteigertjes op de kaart gezien, die ons uitermate geschikt lijken als uitgangspunt voor een wandeling door Gaasterland. Echter als we die steigertjes proberen te bereiken, komt onze dieptemeter hard en overtuigend in actie: dit durven we niet te gokken; we zijn hier immers helemaal niet bekend en hebben geen zin om aan de grond te lopen! In arren moede varen we verder totdat de brug van Warns ons de weg versperd en we vastmaken bij een jachthaventje.

Maandagochtend zijn we de eersten die door de brug mogen en dat is goed nieuws, want dan kunnen Jeanet en Mick gezellig langskomen in Stavoren. Voornamelijk voor de gezelligheid en als prettige bijkomstigheid om ons te helpen door die gigantische pan erwtensoep heen te komen! Het wordt een heerlijke dag en we zijn blij dat we een veilige haven gevonden hebben voor de stormdagen die morgen en de dagen daarna verwacht worden. Dinsdag is bar en boos, we maken een wandeling over de IJsselmeerdijk, waaien er bijna af en verbazen ons over een kustvaarder die kennelijk geen been ziet in deze lagerwal-ankerplaats. Donderdag, als er een nog heviger storm woedt, blijkt hij vertrokken – dus toch eieren voor zijn geld gekozen of weggebonjourd door Rijkswaterstaat, wie zal het zeggen.

Woensdag wordt een mooie dag; in ieder geval droog met nog wel een harde wind, maar even een rustpauze tussen twee stormdagen in. We nemen de buurtbus richting Rijs en maken een prachtige wandeling door Gaasterland, het onfriese beboste heuvelland. Nou ja, heuvelland is misschien veel gezegd, maar niveauverschillen van 10 meter (!) zijn hier toch ruimschoots aanwezig hoor! Bovendien zijn hier door het nooit aflatende geknabbel van de Zuiderzee ooit heuse kliffen ontstaan: het Oude Mirdumer-, het Mirnser- en het Rode Klif.

Het geaccidenteerde landschap is trouwens te danken aan een ijstijd zo’n 200.000 jaar geleden. Meer dan genoeg ter overdenking dus tijdens een wandeling door dit afwisselende gebied.

Donderdag brengt weer storm en inmiddels is waterbeheersing hier in Friesland en Groningen een zodanig probleem geworden, dat een algemeen vaarverbod van kracht is en de dijken angstvallig in de gaten gehouden worden.

Vrijdag is de situatie – zeker in het noordoosten – nog steeds kritiek, wij liggen hier prima in onze veilige haven en besluiten tot een wandelingetje naar Molkwerum, in de 16e en 17e eeuw een beroemde doolhof, die zelfs in de reisgidsen van die tijd genoemd werd.

Het dorpje was verdeeld over 7 eilandjes en het verhaal gaat, dat zelfs de inwoners af en toe verdwaalden in hun eigen dorp. Tegenwoordig is daarvan absoluut geen sprake meer, maar een aardig dorp is het zeker nog en heel af en toe kun je je iets van die doolhof van vroeger voorstellen. Langs de IJsselmeerdijk wandelen we terug naar Stavoren, waar we de kustvaarder van eerder in de week op een veilig plekje aantreffen.

Het vaarverbod zal hoogstwaarschijnlijk zeker nog tot na het weekend duren, maar wij vermaken ons hier voorlopig nog prima…..

Ja hoor, ze hebben het weer voor elkaar: een heel eiland voor hullie samen, ook op deze oudjaarsavond!!

Begon de trip naar Heeg met een waterig, maar schilderachtig zonnetje, daarna werd het toch een hele mooie dag. Goed weer voor de nodige inkopen en om een was of wat te draaien.

Inmiddels is Heeg aangedaan, zijn de boodschappen én de oliebollen binnen, de salade gemaakt én staat er een forse pan erwtensoep te pruttelen om het nieuwe jaar morgen maar gelijk weer normaal en stevig te beginnen!!

We hebben het hele eiland voor ons alleen en vrij zicht op de Heegse vuurwerkactiviteiten voor vannacht (activiteiten, die nu trouwens ook al behoorlijk te horen zijn!); wij gaan ervan genieten en we hopen jullie allemaal ook – maak er een mooie avond van!!

Rest ons jullie allemaal alle goeds voor 2012 toe te wensen, gezondheid, geluk én wèlvarendheid – in de zin van vaarplezier!!